|
Evliyaullahtan Ebû Ahmed el Kalânisî hazretlerin bulunduğu şehre, yeni bir vâli tayin olmuştu.Ancak yeni vâli, kıymetini bilmiyordu bu “büyük Veli”nin. Ona yukardan bakıyor ve sık sık rahatsız ediyordu.
Bir gün de ansızın dergâha geldi.Ve paldır küldür içeri girip, Çabuk terk et burayı!diye bağırdı.Mübarek sordu:
Neden? Çünkü sen insanları yoldan çıkarıyorsun! Mübarek hiç kızmadı. Hattâ ona şefkatle bakıp buyurdu ki: Pekâlâ gideriz! Ama...Ne aması be adam? Hemen çık git! Bir şey arzedebilir miyim vâli bey? Neymiş o, çabuk söyle! Şu anda hanımınız doğum sancısı çekiyor. Siz eve koşun. Biz de duâ edelim. İnşallah kurtulsun. O zaman gideriz. Vâli, gerçekten de doğum bekliyordu o günlerde. Hemen koştu eve. Herkesin yüzü gülüyordu. Müjde, bir oğlunuz oldu!dediler. Hanımı da sevinçle; Efendi, az önce ağrıdan kıvranıyordum ki, nur yüzlü bir zat göründü ve; “Korkma, sana duâ ediyorum. İnşallah kolay kurtulacaksın!” deyip kayboldu gözden.diye anlattı. Vali merak etmişti:Sonra hanım? O böyle der demez sancılarım dindi. Doğum ânında hiç acı hissetmedim. Çok merak ediyorum. Acabâ kimdi o zat? Vâli anlamıştı meseleyi .Ben biliyorum! dedi. Ve koştu dergâha Ellerine sarılıp yalvardı: Özür dilerim efendim. Lütfen affedin! Bulmuştu sevgili bir kulunu Allahın, artık müdâvimi olmuştu dergâhın.
|
|
|
