Adamın biri ilk defa gittiği küçük bir kasabada  şaşkın-şaşkın gezindikten sonra  yol kenarında duran bir arabanın yanına sokulmuş ve arka koltukta tek başına oturan çocuğa:
   -Buranın yabancısıyım, demiş. Parkın hemen yanı başındaki fırını arıyorum,  çok yakın olduğunu söylediler.
 Çocuk arabanın penceresini iyice açtıktan sonra:
   -Ben de buraya ilk defa geliyorum. Ama sağ tarafa doğru gitmeniz gerekiyor herhalde. 
  Adam çocuğunda yabancı olmasına rağmen bunu nasıl anladığını sormuş ister- istemez. Çocuk:
 -Ihlamur çiçeklerinin kokusunu duymuyor musunuz, diye gülümsemiş. Kuş cıvıltıları da oradan geliyor zaten.
 -İyi ama demiş adam bunların parktan değil de tek  bir ağaçtan gelmediği ne  malum ?
 -Tek bir ağaçtan bu kadar yoğun koku gelmez, diye  atılmış çocuk. Üstelik manolyalar da katılıyor onlara. Hem biraz derin nefes alırsanız, fırından yeni  çıkmış ekmeklerin kokusunu  duyacaksınız.
  Adam, gözlerini hafifçe kısarak denileni yaptıktan  sonra, cebinden bir kağıt para çıkartıp teşekkür ederken anlamış onun kör  olduğunu.
  Çocuk ise, konuşurken bir anda sözlerini yarıda kesmesinden anlamış, adamın kendisinin durumunu farkettiğini. Işığa hasret gözlerini ondan saklamaya çalışırken:
  -Üç yıl önce bir kaza geçirmiştim, demiş. Görmeyi o kadar çok özledim ki!  Sizinkiler sağlam öyle değil mi?
  Adam, çocuğun tarif ettiği yerde bulunan fırına yönelirken:
 
  - Artık emin değilim, demiş. Emin olduğum tek şey benden iyi gördüğündür