Fadime, şehre inecek olan Temel’e sıkı sıkıya tembihte bulunmuş;
“-Şemsiyeleri unutma haa... Bir tane kendine, bir tane bana, bir tane anneme, birer tane de çocuklara...”
Temel, otobüse gidene kadar belki yüz kere, “Şemsiye... Şemsiye...” diye tekrar etmiş...
Artık aklı iyice şemsiyeye takılan Temel’in kafası öyle karışmış ki; otobüsten inerken bir adamın elindeki şemsiyeye uzanmış...
Adam tabii ters ters bakıp, durumu izah etmesine fırsat vermeden çekip gitmiş...
Şehirde işlerini hallettikten sonra istenen şemsiyeleri de alarak tekrar otobüse binmiş...
Gelirken şemsiyesine uzandığı adam da yanına düşmüş...
Adam Temel’e dik dik bakmış, şemsiyesini koltuğunun altına iyice sıkıştırarak şöyle demiş;
“-Ooo ahbap... Bakıyorum bugün işler iyi gitmiş...”