|
Müslimânın bir hedefi olmalıdır. Hayvanların hedefi, gayesi yokdur. Çünki, hayvanların nerede ne yapacakları belli olmaz. İnsanın da bir maksadı, gayesi yoksa hayvandır. Gayesiz yaşıyan kimse bunalıma düşer. İslâmiyyete inanan, dînin emrlerini yerine getiren bunalıma düşmez. Çünki, islâmiyyetde her problemin çaresi vardır. Ya’nî İslâmiyyetde çaresizlik yokdur. Dolayısıyla bunalım da olmaz.Bir mübârek zat buyuruyor ki:Her lezzeti tatdım. Din kitabı okumak kadar lezzetlisini göremedim. Zemânımızın insanları, kitab okumuyorlar. Dolayısıyla kalb gıdasız kalıyor. Kalbin gıdası [doğru] din kitabıdır. Kalb, gıdasız kalınca zayıf düşüyor. Zayıf düşünce, zemânla küfre kayıyor.Bundan sonra da bunalım başlıyor. İçki, kumar derken dünya hayatı bitiyor. Sonra, sonra sonsuz cehenneme…Allahü teâlâ her şeyi âşikar olarak bildirmişdir. Öğretmenler imtihan yapıyorlar fekat soruları vermiyorlar. Verirlerse o zemân imtihan olmaz buna imtihan denmez. Allahü teâlâ, imtihân edeceğim diyor, imtihan sorularını da bildiriyor. Neden? çünki, Cenâb-ı Hakk sonsuz merhamet sahidir. Cenâb-ı Hakk, imtihanda şunları, şunları soracağım diyor. Bununla da kalmıyor. Cevapları da bildiriyor. Sorular da var cevaplar da var. Âhıretde kimse, ben bu soruların cevaplarını bilmiyordum, diyemeyecekdir. Çünki, 1400 yıldır bu cevaplar, bildirilmekdedir.Âlimler buyurdular ki, ‘‘Allah için olan işde sevgi olur, dünya için olan işde sevgi olmaz.’’ Bu adam, dünya için bunları besliyor. Dünya için iş yapıyor. Ve bundan sevgi bekliyor. Sevgi, Allah için olur, buyuruluyor. Dünyanın tabiatında, sevgi yokdur. Allahü teâlâ dünyayı yaratdığı günden beri, dünyaya bir defa olsun, rahmet nazarıyla hiç bakmamış. Niye? Çünki, nefs ve şeytânın azmasına, kudurmasına, dünya yardımcı olmakdadır. İnsanın dünyalığı artdıkca, nefsi artar, şeytân azar, dünyalığı artdıkca gurur artar, kibr artar. Dünya artdıkca, zıvanadan çıkar. Ne faydası var? İnsanlar, bırakmış ahıreti hep dünya ve dünyalığı artırmak için gece gündüz çalışıyorlar. Neyi artırıyorlar? Izdırabı artırıyorlar, sıkıntıyı artırıyorlar, üzüntüyü artırıyorlar, sevgisizliği artırıyorlar. Onun için; dînimizde ‘‘iki sevgi bir kalbde cem’ olmaz’’ buyuruluyor. Bir insanın kalbinde para sevgisi varsa, dünya sevgisi varsa, bu adamda Allah sevgisi olamaz. Olmayınca da hem kalbi, hem kendi ailesi, kendi çocuğu, hem bulunduğu şirket karşısında daima sevgisizdir. Bakınız, ba’zı arkadaşları, elinizde değildir, çok seversiniz, bayılırsınız. Ya’nî sevmeye doyamazsınız. Ba’zıları vardır, Allah korusun, kaçmaya bakarsınız. Yahu dersiniz, bu adam bize bir bulaşmasa. Niye? Muhakkak onun kalbinde başka sevgi var. İşte Allah sevgisi olan kalbde ihlâs olur.İhlâs olan kalbde, Allah sevgisi olur.
|
